
Σε ρώτησα τι είναι ζωή και γύρισες το βλέμμα σου αλλού.
Σε ρώτησα τι είναι Θεός και σήκωσες μ'απορία τους ώμους.
Σου είπα γιατί να πεθαίνουμε κι έσφιξες με αμηχανία τα χέρια σου.
Σου μίλησα για τον άνθρωπο και κατέβασες τα μάτια σου στο χώμα.
Τα δάκρυά μου έπεφταν στα φύλλα μιας μικρής μαργαρίτας, γίνονταν μικρές δροσοσταλίδες που χάνονταν όμως γρήγορα...
Στα μάτια μου άναψε η ελπίδα...
Σε παρακάλεσα να μου πεις τι σημαίνει δυστυχία, μα φύσηξε αέρας δυνατός και τα λόγια μου πέταξαν μακριά. Πέρασαν απο το δάσος, κατρακύλησαν στην πλαγια του βουνού, έτρεξαν στην κοιλάδα πλάι στο ρυάκι.
Ένιωσα να λυγίζω. Μάζεψα όλη μου τη δύναμη και σε ρώτησα τι είναι....
Α Γ Α Π Η ;;;;;;;
Με μιας ένιωσα το νόημα της ζωής και την απάντηση στα ερωτήματά μου.
Της ψιθύρισα γλυκά "καλημέρα ζωή" και άρχισα να είμαι ευτυχισμένη, να νιώθω όλους γύρω μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου